So Sick {TOPGD}
11/07/2009
Title : So Sick
Author : ZeeTrue
Pairing : T.O.P x GD
Rate : PG-13
Author’s Note : ฟิคป่วยๆ แต่งตอนอารมณ์ป่วยๆ เริ่มป่วยๆ จบป่วยๆ (ป่วยทั้งเรื่อง)
ฮัดชะเว้ยยยย…
ฟืด…
แค่กๆ…
“บอกแล้วว่าอย่าฝืน เป็นไงล่ะ ป่วยจนได้”
“จะไปรู้ได้ไงว่ามันจะเป็นหนักขนาดนี้อะ ฟืดดด”
จียงเถียงฉอดพลางเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำมูก ก็แค่โหมทำงานหนักไปหน่อย ซ้อมแร๊พเยอะไปนิด ใครจะรู้ว่าไอ้แค่อาการเจ็บคอธรรมดาๆ มันจะกลายมาเป็นไข้หวัดใหญ่โตขนาดนี้ แย่กว่านั้นคือจียงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นไซนัสด้วย
เออะ อย่างน้อยก็ดีกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ละกันวะ
“กินยายังเนี่ย”
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงและคอยถามนู่นนี่จุกจิกน่ารำคาญก็ไม่ใช่ใคร ชเวซึงฮยอนอะแหละ บางคนเรียกท็อป แต่บางคนก็เรียกเทมป์ ซึ่งส่วนใหญ่ชื่อหลังสุดจียงเป็นคนเรียก
“กินจนไตจะเสื่อมละ โว๊ะ เมื่อไหร่จะหายเนี่ย”
“สมควรละ บ้างานซะเว่อร์”
“ถ้านายยังซ้ำเติมฉันอย่างงี้อีกก็ออกไปเหอะไป๊ รำคาญ -*-”
“ออกไปแล้วใครจะดูแล”
“เออน่ะ ฉันไม่ตายหรอก”
“=_=”
ถ้าไม่ติดว่าไม่สบายอยู่ล่ะก็นะ ซึงฮยอนล่ะอยากทุบหัวจียงนัก อาทิตย์นี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย ทั้งแทยัง ซึงริและผู้จัดการไปอเมริกาแล้ว แดซองก็ไปถ่ายรายการครอบครัวนอกบ้าน(ดูมันเรียก) คงกลับมาอีกซักสองสามวัน เนี่ยเนี่ย เป็นอย่างนี้แล้วจะมารำคาญเขาได้ยังไง จียงนี่มันเด็กไม่รู้จักบุญคุณชัดๆ
“โอเค งั้นฉันไปล่ะนะ จะตายแล้วก็เรียกด้วย”
“ชิ ไปเลยไป”
“ฮึ”
เออดี คนกำลังงอนดันไม่ง้ออีก อุตส่าห์อยู่ดูแลมาทั้งวัน ฮึ! เป็นงั้นก็ดี๊ จะได้กลับไปนอนกินกล้วยให้สราญใจ
คนตัวโตขี้งอนลุกจากเตียง กำลังจะเดินงอนๆไปที่ประตูก็ถูกมือเล็กของจียงรั้งไว้ซะก่อน
“เทมป์ ปวดหัวอะ”
“ไม่ตายหรอกน่า”
“ใจร้าย T_T”
จียงกระชากมือซึงฮยอนด้วยแรงที่มีอยู่น้อยนิดมาแปะที่หน้าผากตัวเอง พลางทำปากบู้ ดูซิดู คนเขาตัวร้อนขนาดนี้แล้วยังจะมางอนไม่เป็นเรื่องไม่เป็นราวอีก โอเค ยอมรับก็ได้ว่าเมื่อตะกี้จียงเป็นคนผิด แต่ที่ทำอยู่นี่ไม่ได้ง้อเทมป์อยู่หรอกนะ
“ปล่อยดิ๊ จะกลับห้อง”
“เทมป์ ฉันปวดหัวจริงๆนะ”
“บอกแล้วว่าไม่ตายหรอกน่า”
“เทมป์อ้ะ เค้าปวดหัว TT^TT”
คนปวดหัวยังคงรั้งมือซึงฮยอนไว้ไม่ให้ไปไหน จริงๆซึงฮยอนก็จะเลิกสนใจอยู่แล้วอะนะ แต่เมื่อกี้มันอะไรวะ ทำไมจียงแม่งเสียงหวานขนาดนี้
ใจสั่นเลยเนี่ย!
สุดท้ายซึงฮยอนก็นั่งลงข้างเตียงที่เดิม อะไรวะเนี่ย ตะกี้เขาถูกจียงอ้อนเหรอ นั่นเรียกว่าอ้อนแล้วเหรอวะน่ะ!? แต่เอาเหอะ แค่เห็นจียงที่หน้าแดงเพราะฤทธิ์ไข้ กับตาเชื่อมปรอยพร้อมเสียงหวานๆหยั่งงั้น ชเวซึงฮยอนคนนี้จะไปทำอะไรได้~
“นวดให้หน่อย ปวดหัวอะ”
“ฉันไม่ใช่หมอนวดนะ”
“เอาน่ะ เดี๋ยวตอนนายป่วยแล้วฉันจะนวดหัวให้ โอเค๊”
“เฮอะ ฉันป่วยแล้วนายสนใจด้วยเหรอเนี่ย”
“สนใจดิ นายป่วยแล้วฉันจะอยู่ยังไง”
“…”
“อะ นวดหน่อย ปวดตรงขมับตึ้บๆเลย”
“…”
ไม่แคร์ความรู้สึกกันเลยใช่มั้ยเนี่ยควอนจียง.. อยู่ดีๆก็มานอนตัก อยู่ดีๆก็มาจับมือ แล้วอยู่ดีๆมาอ้อนกันแบบนี้ได้ไง
เอาละไง ซึงฮยอนรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ว่ะ
แอบคบกันลับๆมาก็นานอยู่ ไม่ได้บอกใครเพราะไม่มีใครเคยถาม หรือบางทีอาจจะมีใครบางคนหรือหลายคนเคยถาม แต่ก็ไม่อยากพูด ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องบอกว่าเราเป็นอะไรกัน รู้อยู่ในใจกันแค่สองคนก็พอ
ปกติจียงน่ะพูดมาก ขี้เล่น ขี้โมโหแล้วก็ขี้วีนด้วย ชอบดุเขาตลอดแม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรผิด ขอจับมือก็ด่า ขอกอดเฉ่งยันบรรพบุรุษ ไม่รู้ว่าจียงเขินหรือโกรธจริงๆกันแน่ อีกอย่างคือไม่เคยรู้เลยว่าเวลาจียงไม่สบายแล้วจะขี้อ้อน แล้วก็..ไม่เคยรู้เลยว่าจียงจะอ้อนได้…น่ารักขนาดนี้
ซึงฮยอนยิ้มน้อยๆก่อนจะคลึงขมับจียงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักเขาเบาๆ
จียงดึงผ้าห่มผืนหนาคลุมตัว
“นอนอยู่เฉยๆแบบนี้แล้วสบายดีจัง”
“ปวดหัวมากมั้ย”
“มากสิ ยิ่งเมื่อคืนนะ ปวดหัวจนนอนไม่ได้เลย”
“บอกให้กินยาสองเม็ดก็ไม่เชื่อ เป็นไงล่ะ”
“โอ๊ย อย่าสิ!”
คนป่วยร้องประท้วงไม่พอใจเมื่อซึงฮยอนดีดหน้าผากจียงเสียงดังป็อกด้วยความหมั่นไส้ ไอ้เรื่องดื้อนี่ก็ที่หนึ่งเหมือนกัน พูดอะไรบอกอะไรก็น้อยครั้งที่จะเชื่อ แถมยังรั้นและดันทุรังอีกต่างหาก
“ถ้าพรุ่งนี้ไม่หายต้องไปหาหมอนะ”
“ไปทำไมอะ ตอนเป็นใหม่ๆก็ไปมาแล้ว ยาก็รับมาแล้ว ไปทำไมอีก ไม่เอาไปไม่ เหม็นกลิ่นยาที่โรงพยาบาลอะ”
พูดไม่ทันขาดคำเลยเห็นมะ
“กินยาแล้วไม่หายก็ต้องไปฉีดยา จะปล่อยให้มันเป็นเรื้อรังรึไง”
“ไม่เอาอะ” จียงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมองหน้าซึงฮยอนก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่อง “เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ”
!!
!!?!?!!!?
ซึงฮยอนหน้าขึ้นสี สีแดงด้วย… ให้ตายเหอะ ตะกี้จียงพูดอะไร ตะกี้จียงพูดอะไร…………….
ใบหน้าระเรื่อสีกับริมฝีปากแดงก่ำเพราะพิษไข้นั่นกับดวงตาเรียวดูหวานเชื่อมยังไงพิกลที่มองมาอีก แล้วเมื่อกี้บอกว่าไงนะ?
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
แย่แล้ว แย่แล้ว สัญญาณอันตรายในร่างกายซึงฮยอนร้องเตือนรุนแรง หัวใจเต้นถี่ ลมหายใจติดขัด หรือซึงฮยอนจะเป็นไข้ตามจียงไปอีกคนจริงๆวะเนี่ย!
“ทำไมทำหน้างั้นอะ” ตัวต้นเหตุที่ทำให้ซึงฮยอนมีอาการแปลกๆถาม “ไม่อยากดูแลฉันเหรอ”
“จียง”
ทำไมเสียงนายหวานแบบนี้วะเนี่ย
“ถ้าคืนนี้ฉันปวดหัวอีกจะทำไง”
ฉันจะแย่แล้วจริงๆนะ
“จียง พอ..”
“มันทรมานมากนะ นายไม่สงสารฉันเหรอ”
เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้ละ..
“พอแล้ว จียง”
“นายไม่รักฉันเหรอเทมป์”
“จียง…”
“…!!”
ตาหวานฉ่ำของจียงเบิกกว้างก่อนจะหลับพริ้ม เสียงจียงหายไปหมดเลย..เพราะใคร? เพราะเทมป์ขโมยเสียงจียงไปหมดแล้วน่ะสิ
ริมฝีปากจียงและซึงฮยอนประกบกันเนิ่นนาน ที่เคยรู้สึกหนาวเมื่อกี้ อยู่ดีๆมันก็ร้อนขึ้นมา ว่าปากเทมป์ร้อนแล้ว..ลิ้นเทมป์ร้อนกว่ามาก หวานด้วย..หวานชะมัด
…เฮ้ แล้วแบบนี้นายไม่กลัวติดไข้รึไงน่ะเทมป์?
อืม..ช่างมันเถอะน่า
กว่าจะละออกจากกัน จียงไม่รู้ว่าหยุดหายใจนานกี่นาที รู้แต่ว่าตอนนี้หายใจติดขัดเป็นบ้า รู้สึกว่าหน้าร้อนชะมัด หรือจียงจะไข้ขึ้น?
“เทมป์…”
“ฉันดูดไข้จากนายมาหมดละ”
“บะ…บ้า”
“จียง หายไข้เมื่อไหร่…เรา…”
“หือม์?”
“เรามา Make Love กันมั้ย”
“…”
“ไอ้ทะลึ่ง!!”
END
Before SBS Gayo {GDVI}
11/07/2009
Title : Before SBS Gayo
Author : ZeeTrue
Pairing : GD x VI
Rate : PG-13
Author’s Note : ฟิคบิ๊กแบงเรื่องแรกในชีวิต มุก ภาษา และเรื่องราวที่ดำเนินมันรั่วมาก ฮ่าๆ
วันนี้ช่างเป็นวันที่อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง เหมาะแก่การนอนหลับพักผ่อนเป็นที่สุด จียงมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาและเอาหน้าซุกเข้ากับหมอนนุ่ม
ใช่… บรรยากาศช่างเป็นใจจริงๆ…
crack crack crack crack!
-_-
crack crack crack crack!
=_=
crack crack crack crack!
=__=^
crack crack…
ปึ้ด!!
“ทนไม่ไหวแล้วว้อยยย!!”
ลีดเดอร์แห่งบิ๊กแบงทึ้งหัวตัวเองออกจากหมอนพลางสะบัดผ้าห่มทิ้งอย่างมีจริตจะก้าน (??) เดินตึงตังออกจากห้องไปยังต้นเสียงแห่งความน่ารำคาญทั้งหลายทั้งปวง แม่งเอ๊ย คนจะหลับจะนอน ไอ้บ้าที่ไหนฟังเพลงนี้วะ ปัญญาอ่อนชิบ ทั้งเพลงมีแต่แคร๊กๆ รึไง ใครเป็นคนแต่งเพลงนี้ฟะ!! อ้าว กูเองนี่กว่า -*-
สลัดความง่วงออกจากหัวได้สักพักจึงตั้งสติ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าใครเปิดเพลง ไอ้มักเน่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงมานั่งเปิดเพลงตัวเองแล้วรีเพลย์ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้ มันเห่อเพลงมันเหรอ หรือมันเสียสติ เอ๊ะ หรือมันหลงรักเพลงตัวเองวะ
เลิกคิดให้เปลืองสมอง จียงเปิดประตูเข้าไปในห้องซึงรีอย่างถือวิสาสะ มองเห็นน้องเล็กกำลังดิ้นกระแด่วๆ คลอไปกับเพลงอย่างไม่สนใจจิ้งจก คางคก แมลงสาบ ทุกครอบครัวทั่วไทยใช้ยาจุดกันยุงตราห่านฟ้า ห่านดินกินหญ้า ห่านฟ้ากินยุง!!!
เอ่อ…. ปล่อยมันผ่านไป
“ซึงรี ทำอะไรของนายอยู่”
crack crack crack crack!
“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอฮะ”
crack crack crack crack!
แม่งเอ๊ย ใครโปรดิ๊วเพลงวะ โคตรเกลียดแม่งเลยจริงๆ
อ๊ะ! ก็กูน่ะซิ!! ไม่เอาไม่พูด ไม่เอาไม่เอาไม่บอก ยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว
“หนึ่ง สอง สาม สี่”
crack crack crack crack!
“หนึ่ง สอง สาม สี่”
ด้วยความสุดอดทนสุดจะกลั้นสุดจะกลืน จียงจะปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไม่มีตัวตนเหมือนอากาศไม่ได้ เขาเป็นถึงแร็ปเปอร์! เป็นนางงิ้ว! เอ้ย ลีดเดอร์ของวงเชียวนะ จะต้องไม่มีใครผู้ใดเมินเฉยใส่เขาแบบนี้ เพราะงั้นเขาจึงเดินไปปิดเพลงหอกๆ นั่นด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
ซึงรีที่กำลังซึเรียสอยู่กับเพลงของตัวเองถึงกับหยุดชะงัก หันมามองต้นเหตุที่ทำให้เสียงเพลงหายไปด้วยใบหน้าชุ่มเหงื่อ
“เฮ้ย พี่เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”
“ทำม่ะ ฉันเข้ามาแล้วมีปัญหาอะไรแมะ”
เชิดคาง จิกตา ท้าวเอวหาเรื่องสุดๆ ซึงรีที่เป็นคู่กรณีอยู่ตอนนี้ถึงกับคอหด โดนพี่จียงจิกตาใส่ทีไรเหมือนตัวเองโดนตบหน้าจนชาไปทั้งแถบ
“เอ่อ ผมไม่ได้เอากางเกงพี่ไปใส่นะ”
“ร้อนตัวนี่หว่า ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายสักคำ”
“ผมไม่ได้เอาไปจริงๆ นะ ไอ้ตัวที่ขากางเกงมันขาดเยอะๆ นั่นใช่มั้ยล่ะ”
จียงไม่รู้จะว่ายังไงต่อ ปากบอกว่าไม่ได้เอาไปแต่รู้รายละเอียดดีซะด้วยว่ากางเกงตัวไหนของเขาหายไป แต่ช่างมันเถอะ นี่ไม่ใช่ประเด็นในการปรากฎตัวของจียงหรอกนะ
“นายทำไรอยู่ฮะ เปิดเพลงเสียงดังลั่นบ้านขนาดนี้”
“มันดังมากเลยเหรอ O_O”
“ก็เออสิวะ” ไม่งั้นกูจะตื่นเรอะ!!
“เพลงผมดังจริงๆ เหรอฮะพี่!!”
“เอออออออ ต้องให้ตอบอีกกี่ร้อยครั้งวะ ดังจนหูจะแตกแหกออกทางรังแคบนหนังศีรษะอยู่แล้วเว้ยยยย”
“เพลงผมดัง!! โอ้วววว นี่เป็นนิมิตหมายที่ดีมากเลยนะเนี่ย งั้นในวันงาน Gayo ที่จะถึงนี้ทุกคนต้องตั้งตารอคอยโซโล่ของผมอยู่แน่ๆ เลยอ่ะพี่จียง!!”
ซึงรีเอามือประสานกันระหว่างอกก่อนจะทำตาเป็นประกายเหมือนนางเอกนิยายเจอผู้ชายหล่อ อา…~ รอผมก่อนนะครับวีไอพีทั้งหลาย การแสดงของผมจะต้องเป็นที่ประทับใจของทุกคนแน่นอน ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังเลยครับ!!
ลีดเดอร์ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ถึงกับงง ไอ้มักเน่นี่มันเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า เมื่อกี้สื่อสารกับมันว่าอะไรวะ กูก็ไม่ได้ใช้ภาษาดาวแม่คุยกันมันนะว้อย แค่บอกว่ามันเปิดเพลงเสียงดังแทนที่มันจะสลด ทำไมมันทำหน้าเหมือนเจอคู่แท้ปาฎิหารย์แล้วยังไงยังงั้น =_=
“เป็นอะไรของนายฮะ ไข้ขึ้นรึไง มาทำหน้าทำตาน่าสมเพช”
จียงว่าพลางเบะปาก เอามือตีหน้าผากน้องเล็กตรงหน้าแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้
“โอ๊ยยย พี่มาตีผมทำไมเนี่ย ไม่ได้ไข้ขึ้นซะหน่อย”
“ยี๋ นี่เหงื่อนายหรือฉี่นายกันแน่วะ ทำไมมันเยอะอย่างงี้เนี่ย”
“จะไม่ให้เหงื่ออกเยอะได้ไงล่ะฮะ ก็ผมซ้อมเต้นตั้งแต่ตีสาม”
“ห๊ะ!! ซ้อมเต้น!! ตีสาม!!”
แล้วตอนนี้สิบโมง รวมๆ กันแล้วก็เกือบแปดชั่วโมง?
โอ๊ยยยย ไอ้มักเน่ ไอ้โง่ ไอ้บ้าาาาา ไอ้… ไอ้เสียสติ =_=!! เกิดแกเป็นลมขึ้นมาทำยังไงวะ ไอ้เด็กเวร โอ๊ยยย ด่ามันไม่ถูก
“ฮะ ตอนแรกผมก็เปิดเพลงเบาๆ แล้วก็คิดท่าเต้นไปด้วย แต่ผมว่าเปิดเพลงเบาๆ มันไม่ค่อยได้อรรถรส ผมก็เลยเพิ่มเสียงเพื่อมันจะบิ๊วอารมณ์ผมได้บ้าง แค่ท่อนแรกผมยังคิดท่าเต้นไม่ได้เลย”
ซึงรีบอกเศร้าๆ พลางเอาหลังมือปาดเหงื่อที่ชุ่มเต็มใบหน้า งานนี้เขาจะทำให้ชาววีไอพีที่รักของเขาผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด แต่ตอนนี้ร่างกายเขาเริ่มจะเพลียนิดๆ แล้วแฮะ
ไม่รู้ว่าด้วยความสงสารหรือหมั่นไส้ในส่วนลึก จียงหัวเราะในลำคอพลางเอามือลูบหัวน้องเล็กเล่นก่อนจะแกล้งผลักหัวเบาๆ ซึงรีเบ้ปากไม่พอใจพลางปัดมือจียงออก เหอะ แล้วมีเหรอที่คนอย่างจียง ลีดเดอร์แห่งบิ๊กแบงและท่านแม่ทัพแห่งดาวแม่คนนี้จะยอมรามือ เขาแกล้งผลักหัวซึงรีอีกทีก่อนจะกระโดดขึ้นทับตัวน้องเล็กเอาไว้
“อ๊ากกกกก พี่อย่าทับผมเซ่ ผมหายใจไม่ออกนะ!!”
“จึ๊ๆๆ ไปส่องกระจกซะบ้างนะซึงรี ขอบตานายคล้ำกว่าเดิมสิบเท่าเลยว่ะ”
“แล้วไงอ่ะ มันเป็นเสน่ห์ของผมนะ พี่น่ะอิจฉาล่ะสิ”
“เหอะ มะเหงกนี่ดิ”
โป๊ก ว่าแล้วก็เขกกะโหลดมันอีกสักที
“พี่ ผมจะทำไงดี ผมคิดท่าเต้นไม่ออกเลย”
“ถามฉันแล้วจะให้ฉันไปถามใครฮะ”
“อ้าว! ก็พี่เป็นคนโปรดิ๊วเพลงให้ผมเองนี่ พี่ก็ต้องรู้บ้างสิว่าท่าเต้นควรออกมาเป็นแบบไหน”
ซึงรีพูดเสียงอู้อี้เพราะโดนทับอยู่ แม้ตัวเองจะพยายามดิ้นออกมาก็ตาม ให้ตายเด่ะ นี่เขาอายุสิบแปดแล้วนะเฟ้ย ทำไมยังสู้แรงพี่จียงไม่ได้อีกวะ
“เต้นรูดเสาไปดิ เซ็กซี่ดีออก”
“อีกหน่อยผมคงได้ไปทำงานในบาร์เกย์”
อยากจะหัวเราะให้โลกสะเทือน เวลาเห็นซึงรีทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนคนเป็นไส้ติ่งอักเสบอย่างนี้ทีไรเขาล่ะอย่างจะขำซะจริงๆ ไอ้ตาคล้ำๆ จมูกโด่งๆ กับปากบางๆ นั่นเวลาทำหน้างอแล้วดูน่ารักพิลึก ใช่ แต่ก่อนมันก็คงจะดูน่ารักสมวัย แต่ทำไมเดี๋ยวนี้ยิ่งโตมันยิ่งหล่อวะ
เอิ่ม… จะว่าไปวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยแฮะ ยองเบกับแดซองออกไปซื้อของข้างนอก ส่วนท็อปไปตึกตั้งแต่แปดโมง (ไอ้ลุงเนี่ยนะตื่นไปทำงานตั้งแต่แปดโมง!!) เพราะเห็นว่าจะไปคุยธุระเรื่องโซโล่เดี๋ยวอะไรก็ช่างแม่งเหอะ และตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เขากับไอ้มักเน่นี่ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว หมั่นไส้ในส่วนลึกมานาน ไม่ค่อยได้มีโอกาสทำอย่างนี้สักเท่าไหร่ แกล้งมันทั้งทีก็ต้องเอาให้เต็มที่
ฟอดดดดดด
หอมมันซะเต็มรัก
“เฮ้ยยย พี่ทำไรเนี่ย!!”
“หอมนายไง มีอะไรผิดปกติ”
“พี่!! ผมโตแล้วนะ ผมอายุสิบแปดแล้วนะ!!”
เด็กอายุสิบแปดหวีดเสียงลั่นบ้านก่อนดีดดิ้น (??) สุดตัว ส่วนจียงหัวเราะอย่างสนุกสนานในขณะที่ยังนอนทับซึงรีอยู่
“แล้วไง? ยังไงนายก็เด็กกว่าฉันอยู่ดี”
“ผมจะงอนพี่จริงๆ แล้วนะ”
“เอาเหอะ ตามสบาย”
จียงกล่าวอย่างสบายอารมณ์
“ของจริงนะ ผมจะไม่ทำไข่เจียวทูน่าให้พี่กิน ไม่ซักเสื้อให้พี่ ไม่เล่นกับพี่ แล้วก็จะไม่ยืมเสื้อผ้าพี่ใส่อีกแล้วด้วย!!”
คำขู่ของซึงรีช่างน่ากลัวจริงๆ ให้ตาย จียงพ่นลมหายใจออกมา… หรือกูจะยอมให้มันงอน? มันจะได้ไม่ต้องมเอาเสื้อผ้ากูไปใส่อีก อืม… เอาเถอะ ไหนๆ มันก็อุตส่าห์ขู่ขนาดนี้แล้ว แกล้งง้อมันหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร เห็นมันซีเรียสเรื่องโซโล่ของตัวเองแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ง้อด้วยการช่วยออกแบบท่าเต้นให้แล้วกันวะ!
“เออๆๆ หายโกรธพี่เถอะ”
“…”
ซึงรีใจชื้นขึ้นมาหน่อย นึกว่าพี่จียงจะปล่อยให้เขางอนจริงๆ ซะอีก แต่เงียบไว้ก่อนดีกว่า ต้องทำฟอร์มเอาไว้นิดนึง
“ฉันจะช่วยคิดท่าเต้นให้ เลิกงอนได้ยัง”
“…”
“หนึ่ง”
“…”
“สอง”
“เลิกงอนแล้วก็ได้” ซึงรีทำตาโตก่อนจะละล่ำละลักพูดก่อนจะเสียโอกาส “ผมนึกว่าพี่จะไม่ช่วยแล้วซะอีกนะเนี่ยยยย”
“เหรออออ หายงอนง่ายจังเลยนะไอ้น้อง”
“ว่าแต่พี่จะช่วยผมจริงๆ ใช่ปะ”
“อือ” จียงตอบเสียงเนือย ในที่สุดกูก็หาเรื่องหนักหัวตัวเองอีกแล้วไอ้ควอนจียง หลังจากกลับมาจากโปรดิ๊วส์เพลงของบีบีเกิร์ลแล้วยังต้องกลับมาคิดท่าเต้นให้ไอ้เด็กบ้านี่อีก “แต่ฉันต้องไปทำงานที่วายจีก่อนนะ ซักสามทุ่มถึงจะกลับมา ระหว่างนั้นนายก็คิดๆ ท่าเต้นไว้ก่อน โอเคมั้ย”
“โอเค!! โอเคมากเลยฮะพี่ โอเคยิ่งกว่าโอเค!”
ชิ เมื่อกี้ก็สงสารมันอยู่หรอกนะ แต่พอเห็นความกระตือรือร้นที่มากเกินความจำเป็นของไอ้น้องเล็กแล้วรู้สึกหมั่นไส้พิกล อยากจะแกล้งซะให้สาสมเลยจริงๆ
จะว่าไปแล้วเราก็ไม่ได้นอนกอดไอ้มักเน่นี่นานแล้วเหมือนกันนะ?
อืม… ก็นานอยู่
“อ้อ เอาแบบนี้แล้วกัน…”
“อะไรฮะ”
“วันนี้สามทุ่ม เจอกันที่ห้องฉันนะ หึๆ”
“ได้เลยพี่ เดี๋ยวผมจะตั้งตารอ”
เหอะ.. เหอะๆ อีซึงฮยอน นายนี่เชื่องดีนะ
“แล้วก็… ใส่เลคกิ้งเสือดาวมาด้วยล่ะ”
“หา…..”
“หึๆๆ ฉันไปทำงานล่ะ”
“เอ่อ… พี่ ผมว่า…
“ไม่มีข้อแม้ล่ะ อย่าลืมที่ฉันบอกนะ เลคกิ้งเสือดาวตัวนั้นน่ะ”
“พี่ฮะ… TOT”
“ท่าเต้นของนายจะต้องฮอตสุดยอดแน่ๆ เชื่อฉันสิ หึๆๆ”
.
.
.
END
