So Sick {TOPGD}
11/07/2009
Title : So Sick
Author : ZeeTrue
Pairing : T.O.P x GD
Rate : PG-13
Author’s Note : ฟิคป่วยๆ แต่งตอนอารมณ์ป่วยๆ เริ่มป่วยๆ จบป่วยๆ (ป่วยทั้งเรื่อง)
ฮัดชะเว้ยยยย…
ฟืด…
แค่กๆ…
“บอกแล้วว่าอย่าฝืน เป็นไงล่ะ ป่วยจนได้”
“จะไปรู้ได้ไงว่ามันจะเป็นหนักขนาดนี้อะ ฟืดดด”
จียงเถียงฉอดพลางเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำมูก ก็แค่โหมทำงานหนักไปหน่อย ซ้อมแร๊พเยอะไปนิด ใครจะรู้ว่าไอ้แค่อาการเจ็บคอธรรมดาๆ มันจะกลายมาเป็นไข้หวัดใหญ่โตขนาดนี้ แย่กว่านั้นคือจียงเพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นไซนัสด้วย
เออะ อย่างน้อยก็ดีกว่าเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ละกันวะ
“กินยายังเนี่ย”
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงและคอยถามนู่นนี่จุกจิกน่ารำคาญก็ไม่ใช่ใคร ชเวซึงฮยอนอะแหละ บางคนเรียกท็อป แต่บางคนก็เรียกเทมป์ ซึ่งส่วนใหญ่ชื่อหลังสุดจียงเป็นคนเรียก
“กินจนไตจะเสื่อมละ โว๊ะ เมื่อไหร่จะหายเนี่ย”
“สมควรละ บ้างานซะเว่อร์”
“ถ้านายยังซ้ำเติมฉันอย่างงี้อีกก็ออกไปเหอะไป๊ รำคาญ -*-”
“ออกไปแล้วใครจะดูแล”
“เออน่ะ ฉันไม่ตายหรอก”
“=_=”
ถ้าไม่ติดว่าไม่สบายอยู่ล่ะก็นะ ซึงฮยอนล่ะอยากทุบหัวจียงนัก อาทิตย์นี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลย ทั้งแทยัง ซึงริและผู้จัดการไปอเมริกาแล้ว แดซองก็ไปถ่ายรายการครอบครัวนอกบ้าน(ดูมันเรียก) คงกลับมาอีกซักสองสามวัน เนี่ยเนี่ย เป็นอย่างนี้แล้วจะมารำคาญเขาได้ยังไง จียงนี่มันเด็กไม่รู้จักบุญคุณชัดๆ
“โอเค งั้นฉันไปล่ะนะ จะตายแล้วก็เรียกด้วย”
“ชิ ไปเลยไป”
“ฮึ”
เออดี คนกำลังงอนดันไม่ง้ออีก อุตส่าห์อยู่ดูแลมาทั้งวัน ฮึ! เป็นงั้นก็ดี๊ จะได้กลับไปนอนกินกล้วยให้สราญใจ
คนตัวโตขี้งอนลุกจากเตียง กำลังจะเดินงอนๆไปที่ประตูก็ถูกมือเล็กของจียงรั้งไว้ซะก่อน
“เทมป์ ปวดหัวอะ”
“ไม่ตายหรอกน่า”
“ใจร้าย T_T”
จียงกระชากมือซึงฮยอนด้วยแรงที่มีอยู่น้อยนิดมาแปะที่หน้าผากตัวเอง พลางทำปากบู้ ดูซิดู คนเขาตัวร้อนขนาดนี้แล้วยังจะมางอนไม่เป็นเรื่องไม่เป็นราวอีก โอเค ยอมรับก็ได้ว่าเมื่อตะกี้จียงเป็นคนผิด แต่ที่ทำอยู่นี่ไม่ได้ง้อเทมป์อยู่หรอกนะ
“ปล่อยดิ๊ จะกลับห้อง”
“เทมป์ ฉันปวดหัวจริงๆนะ”
“บอกแล้วว่าไม่ตายหรอกน่า”
“เทมป์อ้ะ เค้าปวดหัว TT^TT”
คนปวดหัวยังคงรั้งมือซึงฮยอนไว้ไม่ให้ไปไหน จริงๆซึงฮยอนก็จะเลิกสนใจอยู่แล้วอะนะ แต่เมื่อกี้มันอะไรวะ ทำไมจียงแม่งเสียงหวานขนาดนี้
ใจสั่นเลยเนี่ย!
สุดท้ายซึงฮยอนก็นั่งลงข้างเตียงที่เดิม อะไรวะเนี่ย ตะกี้เขาถูกจียงอ้อนเหรอ นั่นเรียกว่าอ้อนแล้วเหรอวะน่ะ!? แต่เอาเหอะ แค่เห็นจียงที่หน้าแดงเพราะฤทธิ์ไข้ กับตาเชื่อมปรอยพร้อมเสียงหวานๆหยั่งงั้น ชเวซึงฮยอนคนนี้จะไปทำอะไรได้~
“นวดให้หน่อย ปวดหัวอะ”
“ฉันไม่ใช่หมอนวดนะ”
“เอาน่ะ เดี๋ยวตอนนายป่วยแล้วฉันจะนวดหัวให้ โอเค๊”
“เฮอะ ฉันป่วยแล้วนายสนใจด้วยเหรอเนี่ย”
“สนใจดิ นายป่วยแล้วฉันจะอยู่ยังไง”
“…”
“อะ นวดหน่อย ปวดตรงขมับตึ้บๆเลย”
“…”
ไม่แคร์ความรู้สึกกันเลยใช่มั้ยเนี่ยควอนจียง.. อยู่ดีๆก็มานอนตัก อยู่ดีๆก็มาจับมือ แล้วอยู่ดีๆมาอ้อนกันแบบนี้ได้ไง
เอาละไง ซึงฮยอนรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้ว่ะ
แอบคบกันลับๆมาก็นานอยู่ ไม่ได้บอกใครเพราะไม่มีใครเคยถาม หรือบางทีอาจจะมีใครบางคนหรือหลายคนเคยถาม แต่ก็ไม่อยากพูด ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องบอกว่าเราเป็นอะไรกัน รู้อยู่ในใจกันแค่สองคนก็พอ
ปกติจียงน่ะพูดมาก ขี้เล่น ขี้โมโหแล้วก็ขี้วีนด้วย ชอบดุเขาตลอดแม้เขาจะไม่ได้ทำอะไรผิด ขอจับมือก็ด่า ขอกอดเฉ่งยันบรรพบุรุษ ไม่รู้ว่าจียงเขินหรือโกรธจริงๆกันแน่ อีกอย่างคือไม่เคยรู้เลยว่าเวลาจียงไม่สบายแล้วจะขี้อ้อน แล้วก็..ไม่เคยรู้เลยว่าจียงจะอ้อนได้…น่ารักขนาดนี้
ซึงฮยอนยิ้มน้อยๆก่อนจะคลึงขมับจียงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักเขาเบาๆ
จียงดึงผ้าห่มผืนหนาคลุมตัว
“นอนอยู่เฉยๆแบบนี้แล้วสบายดีจัง”
“ปวดหัวมากมั้ย”
“มากสิ ยิ่งเมื่อคืนนะ ปวดหัวจนนอนไม่ได้เลย”
“บอกให้กินยาสองเม็ดก็ไม่เชื่อ เป็นไงล่ะ”
“โอ๊ย อย่าสิ!”
คนป่วยร้องประท้วงไม่พอใจเมื่อซึงฮยอนดีดหน้าผากจียงเสียงดังป็อกด้วยความหมั่นไส้ ไอ้เรื่องดื้อนี่ก็ที่หนึ่งเหมือนกัน พูดอะไรบอกอะไรก็น้อยครั้งที่จะเชื่อ แถมยังรั้นและดันทุรังอีกต่างหาก
“ถ้าพรุ่งนี้ไม่หายต้องไปหาหมอนะ”
“ไปทำไมอะ ตอนเป็นใหม่ๆก็ไปมาแล้ว ยาก็รับมาแล้ว ไปทำไมอีก ไม่เอาไปไม่ เหม็นกลิ่นยาที่โรงพยาบาลอะ”
พูดไม่ทันขาดคำเลยเห็นมะ
“กินยาแล้วไม่หายก็ต้องไปฉีดยา จะปล่อยให้มันเป็นเรื้อรังรึไง”
“ไม่เอาอะ” จียงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมองหน้าซึงฮยอนก่อนจะพูดเปลี่ยนเรื่อง “เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ”
!!
!!?!?!!!?
ซึงฮยอนหน้าขึ้นสี สีแดงด้วย… ให้ตายเหอะ ตะกี้จียงพูดอะไร ตะกี้จียงพูดอะไร…………….
ใบหน้าระเรื่อสีกับริมฝีปากแดงก่ำเพราะพิษไข้นั่นกับดวงตาเรียวดูหวานเชื่อมยังไงพิกลที่มองมาอีก แล้วเมื่อกี้บอกว่าไงนะ?
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
เทมป์ คืนนี้นอนด้วยกันนะ
แย่แล้ว แย่แล้ว สัญญาณอันตรายในร่างกายซึงฮยอนร้องเตือนรุนแรง หัวใจเต้นถี่ ลมหายใจติดขัด หรือซึงฮยอนจะเป็นไข้ตามจียงไปอีกคนจริงๆวะเนี่ย!
“ทำไมทำหน้างั้นอะ” ตัวต้นเหตุที่ทำให้ซึงฮยอนมีอาการแปลกๆถาม “ไม่อยากดูแลฉันเหรอ”
“จียง”
ทำไมเสียงนายหวานแบบนี้วะเนี่ย
“ถ้าคืนนี้ฉันปวดหัวอีกจะทำไง”
ฉันจะแย่แล้วจริงๆนะ
“จียง พอ..”
“มันทรมานมากนะ นายไม่สงสารฉันเหรอ”
เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้ละ..
“พอแล้ว จียง”
“นายไม่รักฉันเหรอเทมป์”
“จียง…”
“…!!”
ตาหวานฉ่ำของจียงเบิกกว้างก่อนจะหลับพริ้ม เสียงจียงหายไปหมดเลย..เพราะใคร? เพราะเทมป์ขโมยเสียงจียงไปหมดแล้วน่ะสิ
ริมฝีปากจียงและซึงฮยอนประกบกันเนิ่นนาน ที่เคยรู้สึกหนาวเมื่อกี้ อยู่ดีๆมันก็ร้อนขึ้นมา ว่าปากเทมป์ร้อนแล้ว..ลิ้นเทมป์ร้อนกว่ามาก หวานด้วย..หวานชะมัด
…เฮ้ แล้วแบบนี้นายไม่กลัวติดไข้รึไงน่ะเทมป์?
อืม..ช่างมันเถอะน่า
กว่าจะละออกจากกัน จียงไม่รู้ว่าหยุดหายใจนานกี่นาที รู้แต่ว่าตอนนี้หายใจติดขัดเป็นบ้า รู้สึกว่าหน้าร้อนชะมัด หรือจียงจะไข้ขึ้น?
“เทมป์…”
“ฉันดูดไข้จากนายมาหมดละ”
“บะ…บ้า”
“จียง หายไข้เมื่อไหร่…เรา…”
“หือม์?”
“เรามา Make Love กันมั้ย”
“…”
“ไอ้ทะลึ่ง!!”
END
