#18 MY DAY
05/09/2010
วันนี้วันเกิดแหละ อายุ 18 ปีซะที บางทีก็ยังงงๆ กับตัวเองอยู่นะว่า เห้ย ตกลงกูอายุเท่าไหร่แล้ววะ เมื่อปีที่แล้วสิบหกหรือสิบเจ็ด อะไรงี้ 5555555555+
เป็นวันเกิดธรรมดาๆ ก็เป็นวนัธรรมดานี่แหละ
เพียงแต่ในวันนี้เมื่อปี 2535 เราเกิดและทำให้แม่เจ็บเท่านั้นเอง
ไม่มีของขวัญ ไม่มีเค้ก ไม่มีร้อง HBD
แค่ไปกินข้าวด้วยกันธรรมดากับพ่อ แม่ พี่
แค่นี้ก็โอแล้ว ได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา
แต่ที่น่าดีใจสุดๆ เลยคือมีคนมาแฮปให้เยอะเกินปกติ
มันน่าตื่นเต้นดีนะ เมื่อก่อนไม่เห็นมีแบบนี้เลย ข้อความสองสามอันก็ดีใจ
แต่นี่มันแบบ มากๆๆๆๆ จนคิดว่า เยอะเกินไปรึเปล่า
แต่ก็นั่นแหละ มีความสุขมากเลย
เพื่อนบางคนที่ไม่เคยแฮป อยู่ดีๆ ก็มาแฮปให้ น่ายิ้มปะล่ะ
เพื่อนบางคน ไม่ได้เรียนด้วยกันแล้ว อยู่ๆก็โทรมาอวยพร
บางคนที่รู้จักกันในเนต แต่เหมือนเป็นพี่ เป็นน้อง เป็นเพื่อนกันไปแล้ว
ก็มาแฮปให้ จะด้วยมารยาทหรืออะไรก็แล้วแต่ ขอบคุณนะคะ ดีใจมาก
ขอบคุณทุกสายโทรศัพท์ ทุกเม้นท์ในบล็อก ในเฟซบุ๊ค ในเอ็ม sms
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ถูกลืม : )
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันดีๆ ในชีวิตอีกหนึ่งวัน
บอกอีกนิดว่าของขวัญที่เห่อสุดๆ ตอนนี้ก็คือ เอนท์ติดที่ มศว แล้ว
ดีใจที่สุด > _ < ที่กล้าเดิน กล้าแหวกเสียงผู้คนรอบข้างซึ่งถามแต่อะไรน่าเบื่อ
บางครั้งก็ร้องไห้เพราะคิดว่าตัวเองยังพยายามไม่มากพอ เท่าไหร่ก็ไม่พอ
สำหรับจุดหมายที่ดูจะจางลงไปทุกที เหนื่อยและท้อ เหมือนเป็นไอ้ขี้แพ้
สภาพจิตใจตกต่ำมากถึงมากที่สุด ไม่เคยคิดว่ามันจะเรื้อรังและทรมานแบบนี้
แต่นี่ก็คืออีกรสชาติของชีวิต อีกหนึ่งก้าวที่เดินฝ่ามาได้ แอดมิชชั่น บ๊ายบายยย~
เพิ่มอีกนิดนึง ในหัวตอนนี้อยากได้แล็ปท็อปมากกกกกกกกกก
แต่ก็เกรงใจพ่อ รู้ว่าพ่อเหนื่อย แล้วยิ่งตอนนี้ต้องเหนื่อยมากกว่าเดิมอีก
เพราะทั้งเรื่องค่าเรียนเรา ค่าชุด ค่านู่นนี่ ไหนจะเรื่องย้ายบ้าน ฯลฯ
รู้ว่าถ้าขออะ พ่อต้องให้แน่ๆ ยังไงก็ให้ แม้จะเหนื่อยก็เหอะ
พ่อไม่เคยบ่นเลย เป็นคนที่ตามใจลูกมากกกกก ไม่ว่าจะยังไง
เราว่านี่เป็นวิธีการสอนลูกในแบบของพ่อนะ ไม่รู้ดิ สำหรับเรานะ
เหมือนกับว่า เค้าให้เรา ให้เราจนพอ แล้วให้คิดเองว่า ควรจะพอที่ระดับไหน
ตอนนี้เลยคิดจนปวดหัวกับตัวเองมากๆ ว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้
ประเด็นคือไปอยู่หออะ มันก็จำเป็นที่จะต้องมีเป็นของตัวเองได้แล้ว
อีกประเด็นก็คือ อยากได้คอมใหม่จะแย่แล้ว ของเก่าที่เล่นอยู่ ไม่ไหวแล้วอะ
รู้สึกว่า ทำอะไรมากไม่ได้ ไม่ไว้ใจ กลัวไฟล์นู่นนี่มันจะหายไป เสียดาย
แต่ก็นั่นแหละ พ่อก็ถามตลอดว่าดูสเป็ครึยัง จะเอาเมื่อไหร่ จะได้ซื้อให้
ตอนนั้นเราก็ปัดๆ ไปว่าเอาไว้ก่อนก็ได้ รอเอนท์ได้ก่อน (แม้ในใจจะแบบ อยากได้มากก็ตาม)
มาตอนนี้ ถ้าจะขอ คงได้แน่ๆ อะ แต่ว่า เกรงใจจริงๆว่ะ = =; ทำไงดี คิดไม่ตก
อีกเรื่อง (เยอะจังเว้ย บ่นห่าไรนักหนา 5555555555)
อยากได้มือถือใหม่แล้วววว รวมสถิติแล้วเปลี่ยนทีละเครื่องเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ
แต่มือถือนี่เราคงเก็บตังค์ซื้อเอง จริงๆซื้อมือถือเองมาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่ทำงาน เขียนนิยาย ได้ตังค์ครั้งนั้นอะแหละ
ทำให้รู้สึกว่า ไอ้เรื่องมือถือมันฟุ่มเฟือยมากเกินจะให้พ่อจ่ายอะ
แล้วตอนนี้ยังไม่มีเครื่องไหนโดนๆ เครื่องเก่าก็ยังใช้ได้ดีอยู่
แค่อยากเปลี่ยนเฉยๆ ก็คงเก็บตังค์ไปเรื่อยๆ ก่อน 5555555+
หมดละเรื่องอัพ ไว้ว่างๆ จะมาอัพเรื่องน้องคีย์วงชายนี่
น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก หลงมันสุดๆ อะ ณ ตอนนี้ *0*
