ควบคุมได้เหรอ?

แล้วมันผิดตรงไหน?

ความผิดเราเหรอ

..ที่กลัว

no one understand me ; (

เป็นวันเกิดธรรมดาๆ ก็เป็นวนัธรรมดานี่แหละ
เพียงแต่ในวันนี้เมื่อปี 2535 เราเกิดและทำให้แม่เจ็บเท่านั้นเอง

ไม่มีของขวัญ ไม่มีเค้ก ไม่มีร้อง HBD
แค่ไปกินข้าวด้วยกันธรรมดากับพ่อ แม่ พี่
แค่นี้ก็โอแล้ว ได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา

แต่ที่น่าดีใจสุดๆ เลยคือมีคนมาแฮปให้เยอะเกินปกติ
มันน่าตื่นเต้นดีนะ เมื่อก่อนไม่เห็นมีแบบนี้เลย ข้อความสองสามอันก็ดีใจ
แต่นี่มันแบบ มากๆๆๆๆ จนคิดว่า เยอะเกินไปรึเปล่า
แต่ก็นั่นแหละ มีความสุขมากเลย

เพื่อนบางคนที่ไม่เคยแฮป อยู่ดีๆ ก็มาแฮปให้ น่ายิ้มปะล่ะ
เพื่อนบางคน ไม่ได้เรียนด้วยกันแล้ว อยู่ๆก็โทรมาอวยพร
บางคนที่รู้จักกันในเนต แต่เหมือนเป็นพี่ เป็นน้อง เป็นเพื่อนกันไปแล้ว
ก็มาแฮปให้ จะด้วยมารยาทหรืออะไรก็แล้วแต่ ขอบคุณนะคะ ดีใจมาก
ขอบคุณทุกสายโทรศัพท์ ทุกเม้นท์ในบล็อก ในเฟซบุ๊ค ในเอ็ม sms
ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ถูกลืม : )

ขอบคุณที่ทำให้รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันดีๆ ในชีวิตอีกหนึ่งวัน

บอกอีกนิดว่าของขวัญที่เห่อสุดๆ ตอนนี้ก็คือ เอนท์ติดที่ มศว แล้ว
ดีใจที่สุด > _ < ที่กล้าเดิน กล้าแหวกเสียงผู้คนรอบข้างซึ่งถามแต่อะไรน่าเบื่อ
บางครั้งก็ร้องไห้เพราะคิดว่าตัวเองยังพยายามไม่มากพอ เท่าไหร่ก็ไม่พอ
สำหรับจุดหมายที่ดูจะจางลงไปทุกที เหนื่อยและท้อ เหมือนเป็นไอ้ขี้แพ้

สภาพจิตใจตกต่ำมากถึงมากที่สุด ไม่เคยคิดว่ามันจะเรื้อรังและทรมานแบบนี้
แต่นี่ก็คืออีกรสชาติของชีวิต อีกหนึ่งก้าวที่เดินฝ่ามาได้ แอดมิชชั่น บ๊ายบายยย~

เพิ่มอีกนิดนึง ในหัวตอนนี้อยากได้แล็ปท็อปมากกกกกกกกกก
แต่ก็เกรงใจพ่อ รู้ว่าพ่อเหนื่อย แล้วยิ่งตอนนี้ต้องเหนื่อยมากกว่าเดิมอีก
เพราะทั้งเรื่องค่าเรียนเรา ค่าชุด ค่านู่นนี่ ไหนจะเรื่องย้ายบ้าน ฯลฯ
รู้ว่าถ้าขออะ พ่อต้องให้แน่ๆ ยังไงก็ให้ แม้จะเหนื่อยก็เหอะ
พ่อไม่เคยบ่นเลย เป็นคนที่ตามใจลูกมากกกกก ไม่ว่าจะยังไง
เราว่านี่เป็นวิธีการสอนลูกในแบบของพ่อนะ ไม่รู้ดิ สำหรับเรานะ
เหมือนกับว่า เค้าให้เรา ให้เราจนพอ แล้วให้คิดเองว่า ควรจะพอที่ระดับไหน

ตอนนี้เลยคิดจนปวดหัวกับตัวเองมากๆ ว่าจะเอายังไงกับเรื่องนี้
ประเด็นคือไปอยู่หออะ มันก็จำเป็นที่จะต้องมีเป็นของตัวเองได้แล้ว
อีกประเด็นก็คือ อยากได้คอมใหม่จะแย่แล้ว ของเก่าที่เล่นอยู่ ไม่ไหวแล้วอะ
รู้สึกว่า ทำอะไรมากไม่ได้ ไม่ไว้ใจ กลัวไฟล์นู่นนี่มันจะหายไป เสียดาย

แต่ก็นั่นแหละ พ่อก็ถามตลอดว่าดูสเป็ครึยัง จะเอาเมื่อไหร่ จะได้ซื้อให้
ตอนนั้นเราก็ปัดๆ ไปว่าเอาไว้ก่อนก็ได้ รอเอนท์ได้ก่อน (แม้ในใจจะแบบ อยากได้มากก็ตาม)
มาตอนนี้ ถ้าจะขอ คงได้แน่ๆ อะ แต่ว่า เกรงใจจริงๆว่ะ = =; ทำไงดี คิดไม่ตก

อีกเรื่อง (เยอะจังเว้ย บ่นห่าไรนักหนา 5555555555)
อยากได้มือถือใหม่แล้วววว รวมสถิติแล้วเปลี่ยนทีละเครื่องเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ
แต่มือถือนี่เราคงเก็บตังค์ซื้อเอง จริงๆซื้อมือถือเองมาตั้งนานแล้ว
ตั้งแต่ทำงาน เขียนนิยาย ได้ตังค์ครั้งนั้นอะแหละ
ทำให้รู้สึกว่า ไอ้เรื่องมือถือมันฟุ่มเฟือยมากเกินจะให้พ่อจ่ายอะ
แล้วตอนนี้ยังไม่มีเครื่องไหนโดนๆ เครื่องเก่าก็ยังใช้ได้ดีอยู่
แค่อยากเปลี่ยนเฉยๆ ก็คงเก็บตังค์ไปเรื่อยๆ ก่อน 5555555+

หมดละเรื่องอัพ ไว้ว่างๆ จะมาอัพเรื่องน้องคีย์วงชายนี่
น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก หลงมันสุดๆ อะ ณ ตอนนี้ *0*

Me , and Me in Myself

เพลงจาก Shouting Musical นะเออ

เพราะว่ะ T-T เสียงอีซึงฮยอนสะท้อนอยู่ในรูหู
เราฟังทุกครั้งที่รู้สึกว่า.. “ถุย ชีวิต” -*- อือ แบบนั้นแหละ 555555555555+
ไม่รู้ดิ ฟังแล้วเหมือนช่วยสงบสติอารมณ์ เฮ้อออ เพราะจังเลย

คิดถึงจังเลยน้า ทำเพลงใหม่ออกมาได้แล้วน้า อยากฟังแล้ว อยากได้ยินเสียง

Let Me Hear Your Voice

สงกรานต์ปีนี้ไปแพร่เหมือนเคยเน้~

แต่ได้เล่นน้ำด้วย เพื่อนที่สูงเม่นมารับไปเล่นน้ำในเมือง สนุกมากกกก ไม่รู้อะ แค่ได้สาดน้ำคนอื่นก็มีความสุข(วะฮาฮ่า) แล้วก็จะบ่นในทวิตเตอร์ตลอด ฟอลโลวเวอร์เค้าคงคิดว่า มึงเป็นบ้าไร อยากโดนน้ำอยู่ได้ T T ก็ไม่ได้เล่นน้ำหลายปีแล้วนี่~

พอได้เล่นมันก็สนุกดีอะ ยิ่งเล่นน้ำเย็นๆ น้ำแข็งก้อนควายๆ สาดใส่คนอื่นร้องว้าย ก็สุดจะปลื้มปิติ กร๊ากกกกก วันที่ 15 กลับบ้านมาแขนเริ่มฝืดเคือง เจ็บๆ คันๆ แต่ไม่มากไม่มาย วันที่ 17 อาการหนักแล้ว แต่ก็ยังไปอยู่ดี วันสุดท้ายนี่หว่า หนุกสุดๆ คนเยอะมากๆ เล่นนานมากกกกกกกก นั่งรถกลับนี่สั่นงึกๆงักๆกันทั้งคัน 55555555 ถึงบ้านก็เดี้ยงของแท้ ไหล่ขวางดให้บริการ ไหล่ซ้ายตามมาติดๆ ลืมคิดไปว่า อืม.. เราก็จะสิบแปดแล้วนะ ก็ปวดเมื่อยเป็นนะ.. (สังขารไม่เที่ยง U_U)

จะบอกว่าวันที่ 15 เล่นน้ำ เจอพระเอก ม.3ปี4เรารักนาย ด้วยอะ ที่เล่นคู่กะบัวอะ ชื่อไรนะ คุณหรือคูณ นั่นแหละ หล่อมากกกกกกก สูงผอมหล่อคมเข้ม ไปคุยอวดแม่ แม่บอกนั่นลูกเพื่อนแม่นะ O[]O โอ๊ยยยย ทำไมไม่หยิบมาฝาก กร๊ากกกกกกกกกก

18 กลับบ้านแระ ด้วยความปวดเมื่อย กิน ฟังเพลง หลับๆ ตื่นๆ แปดชั่วโมงถึงบ้านแระ

แล้วก็ต้องมาเจอกับอะไรที่… ตอนแรกก็เฉยๆอะ ไปๆมาๆ เริ่มโมโห เช็ดแมร่ ทำไมทำตัวงี้ สมควรทำเหรอ ทำอะไรไม่รู้จักคิด สมองที่มีไม่เคยใช้เลยเหรอวะ ด่าในใจแบบเสียหมาเลย ไอ้เรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ช่วยให้มีความเป็นคนขึ้นเลยสินะ
แล้วอีหอกหักนั่น มึงเป็นใครวะมารื้อของของกูเนี่ย รื้อนิยายมาอ่านด้วยนะ อ่านแล้วไม่เก็บอีกนะ คงกะว่าอ่านไม่จบเดี๋ยวมาต่อสินะ ซ่งตีนนี่ดิ บ้านมึงหรือก็เปล่า แล้วกล้าดียังไงยังไงมาทำปลอกหมอนลายแพนด้ากูเลอะเนี่ยห๊ะ!! (เมนไอเดีย) แสร่ด แค้นมากกกกกกกกกกกกกกก ไอ้ฟักกลิ้ง โฮลี่ชิท แดมน์อิท โซซัค e-waennnn!!!!!!

เจริญๆ กันเถอะนะ แม่งเอ๋ย ถ้ายังไม่รู้จักคิดล่ะก็นะ เออ เรื่องของ ‘มึง’ เหอะ

ปล. แล้วลำโพงคอม จะเอามาทำเตี่ยไรมากมายหลายตัว บอกให้เปลี่ยนตั้งนานไม่เปลี่ยน เอาเฮดโฟนมาเดี๋ยวนี้!!!!!!!! โอ๊ย โมโห เดี๋ยวแดกหู
ปลล. นี่แหละที่ทำให้ต้องปลีกวิเวกออกมาที่นี่ ฮือออ โชว์เกรียนให้โลกเห็น ปวดหัวว้อย

จากผมสั้นเท่าติ่งหู ติดกิ๊บตัวเท่านิ้วโป้งไปโรงเรียน
แล้วก็ ม่านไทรย้อยห้อยระย้า มัดผม ผูกโบว์

ชุดนักเรียน ชุดพละ ..ไม่ได้ใส่แล้วนะเห้ย

ตอนอำลาครูกับปัจฉิมม.6 เศร้า ซึ้งจริงๆ
ไหว้อาจารย์ กอดอาจารย์ ร้องไห้ จารย์ หนูขอโทษนะ

ปัจฉิมตอนกลางคืน สนุกลืมแก่เลย สังขารไม่เที่ยง
จับมือ กอดคอกัน ร้องไห้ ถ่ายรูปกับน้ำตา เพื่อนดีๆมีอยู่รอบตัว
แค่มองข้ามเรื่องไม่ดีของมันไป เราก็อยู่กับมันได้

รักหกทับหนึ่งนะเห้ย ฝ่าฟันทุกอย่างมาด้วยกันสามปี
แม้ในความรู้สึก มันจะลงเอยได้ไม่สวยหรูเท่าไหร่นัก
แต่ก็เชื่อว่ารักกันนะ รักพวกมึงทุกคนนนน~

แล้วเจอกันใหม่! เย่ว!~

13 มีนาคม 2553

(คือ.. กูดองทำไมเป็นเดือน แอร๊ T-T)